२.६३.१८

इमां हि दुःस्वप्नगतिं निशाम्य ता;मनेकरूपामवितर्कितां पुरा ।
भयं महत्तद्धृदयान्न याति मे; विचिन्त्य राजानमचिन्त्यदर्शनम् ॥

अन्वयः

अनेकरूपाम् of several images, पुरा formerly, अतर्किताम् unthought of, ताम् such, इमाम् this, दुःस्वप्नगतिम् the course of this nightmare, निशाम्य having perceived, राजानम् the king, अचिन्त्यदर्शनम् as incomprehensible view, विचिन्त्य having thought of, महत् great, तत् that, भयम् fear, मे हृदयात् from my heart, न याति does not go.

M N Dutt

Bringing to mind this various-looking dream which I had not thought of before, and remembering the king of incomprehensible presence, this fear goes not from my heart.

Summary

On observing the course of this nightmare, with all those images formerly unconceived and having thought of the king's incomprehensible presence, a great fear that has gripped my heart does not leave me.इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये अयोध्याकाण्डे एकोनसप्ततितमस्सर्गः॥Thus ends the sixtyninth sarga in Ayodhyakanda of the holy Ramayana, the first epic composed by sage Valmiki

पदच्छेदः

इमांइदम् (२.१)
हिहि (अव्ययः)
दुःस्वप्नगतिंदुःस्वप्न–गति (२.१)
निशाम्यनिशाम्य (√नि-शामय् + ल्यप्)
ताम्तद् (२.१)
अनेकरूपाम्अनेक–रूप (२.१)
अवितर्कितांअवितर्कित (२.१)
पुरापुरा (अव्ययः)
भयंभय (१.१)
महत्महत् (१.१)
तद्धृदयान्तद् (१.१)–हृदय (५.१)
नन (अव्ययः)
यातियाति (√या लट् प्र.पु. एक.)
मेमद् (६.१)
विचिन्त्यविचिन्त्य (√वि-चिन्तय् + ल्यप्)
राजानम्राजन् (२.१)
अचिन्त्यदर्शनम्अचिन्त्य–दर्शन (२.१)

छन्दः

वंशस्थम् [१२: जतजर]

छन्दोविश्लेषणम्

१२३४५६७८९१०१११२
इ मांहि दुः स्वप्नग तिंनि शाम्य ता
म नेक रू पामवि तर्कि तांपु रा
भ यंम ह त्तद्धृद यान्न याति मे
वि चिन्त्य रा जानम चिन्त्य दर्श नम्
जतजर