३.५९.२०

नेह पश्यामि सौमित्रे वैदेहीं पर्वते शुभे ।
ततो दुःखाभिसंतप्तो लक्ष्मणो वाक्यमब्रवीत् ॥

पदच्छेदः

नेह (अव्ययः)–इह (अव्ययः)
पश्यामिपश्यामि (√दृश् लट् उ.पु. )
सौमित्रेसौमित्रि (८.१)
वैदेहींवैदेही (२.१)
पर्वतेपर्वत (७.१)
शुभेशुभ (७.१)
ततोततस् (अव्ययः)
दुःखाभिसंतप्तोदुःख–अभिसंतप्त (√अभिसम्-तप् + क्त, १.१)
लक्ष्मणोलक्ष्मण (१.१)
वाक्यम्वाक्य (२.१)
अब्रवीत्अब्रवीत् (√ब्रू लङ् प्र.पु. एक.)

छन्दः

अनुष्टुप् [८]

छन्दोविश्लेषणम्

ने श्यामि सौ मि त्रे
वै दे हींर्व तेशु भे
तो दुः खाभि सं प्तो
क्ष्म णो वाक्यब्र वीत्