१.१४.१७

तमब्रुवन्सुराः सर्वे समभिष्टूय संनताः ।
त्वां नियोक्ष्यामहे विष्णो लोकानां हितकाम्यया ॥

M N Dutt

And bending low before him, the deities spoke to him saying, O Vişnu, for the benefit of the worlds, we shall appoint you to some work.

पदच्छेदः

तम्तद् (२.१)
अब्रुवन्अब्रुवन् (√ब्रू लङ् प्र.पु. बहु.)
सुराःसुर (१.३)
सर्वेसर्व (१.३)
समभिष्टूयसमभिष्टूय (√समभि-स्तु + ल्यप्)
संनताःसंनत (√सम्-नम् + क्त, १.३)
त्वांत्वद् (२.१)
नियोक्ष्यामहेनियोक्ष्यामहे (√नि-युज् लृट् उ.पु. द्वि.)
विष्णोविष्णु (८.१)
लोकानांलोक (६.३)
हितकाम्ययाहित–काम्या (३.१)

छन्दः

अनुष्टुप् [८]

छन्दोविश्लेषणम्

१२३४५६७८
त मब्रु वन्सु राः स र्वे
सम भि ष्टूय संन ताः
त्वांनि यो क्ष्याम हे वि ष्णो
लो का नांहित काम्य या