१.१७.३२

अथ हृष्टमना राजा विश्वामित्रं महामुनिम् ।
उवाच परमोदारो हृष्टस्तमभिपूजयन् ॥

अन्वयः

अथ thereafter, परमोदार: highly generous, राजा king Dasaratha, हृष्टमना: wellpleased, तम् महामुनिम् that great sage, विश्वामित्रम् Visvamitra, अभिपूजयन् while worshipping, हृष्ट: with joy, उवाच spoke৷৷

M N Dutt

Then gladly worshipping the mighty ascetic, Visvāmitra, the exceedingly generous king, wellpleased, addressed him saying.

Summary

Then the munificent king, very much (at Viswamitra's arrival) pleased offered him a happy hospitality and spoke:

पदच्छेदः

अथअथ (अव्ययः)
हृष्टमनाहृष्ट (√हृष् + क्त)–मनस् (१.१)
राजाराजन् (१.१)
विश्वामित्रंविश्वामित्र (२.१)
महामुनिम्महत्–मुनि (२.१)
उवाचउवाच (√वच् लिट् प्र.पु. एक.)
परमोदारोपरम–उदार (१.१)
हृष्टस्हृष्ट (√हृष् + क्त, १.१)
तम्तद् (२.१)
अभिपूजयन्अभिपूजयत् (√अभि-पूजय् + शतृ, १.१)

छन्दः

अनुष्टुप् [८]

छन्दोविश्लेषणम्

हृष्ट ना रा जा
वि श्वा मि त्रं हामु निम्
वा मो दा रो
हृ ष्टस्तभि पू यन्