२.३१.१२

स सूतो राममादाय लक्ष्मणं मैथिलीं तदा ।
जगामाभिमुखस्तूर्णं सकाशं जगतीपतेः ॥

अन्वयः

सः सूतः that charioteer, तदा then, रामम् to Rama, लक्ष्मणम् to Lakshmana, मैथिलीम् to Sita, आदाय having brought, तूर्णम् without delay, जगतीपतेः the king's, सकाशम् presence, अभिमुखः facing, जगाम went.

Summary

Then the charioteer fetched Rama, Lakshmana and Sita and advanced towards the king without delay.

पदच्छेदः

तद् (१.१)
सूतोसूत (१.१)
रामम्राम (२.१)
आदायआदाय (√आ-दा + ल्यप्)
लक्ष्मणंलक्ष्मण (२.१)
मैथिलींमैथिली (२.१)
तदातदा (अव्ययः)
जगामाभिमुखस्जगाम (√गम् लिट् प्र.पु. एक.)–अभिमुख (१.१)
तूर्णंतूर्णम् (अव्ययः)
सकाशंसकाश (२.१)
जगतीपतेःजगतीपति (६.१)

छन्दः

अनुष्टुप् [८]

छन्दोविश्लेषणम्

सू तो रा मा दा
क्ष्म णं मैथि लीं दा
गा माभिमु स्तू र्णं
का शं ती तेः