२.६९.३४

लालप्यमानस्य विचेतनस्य; प्रनष्टबुद्धेः पतितस्य भूमौ ।
मुहुर्मुहुर्निःश्वसतश्च दीर्घं; सा तस्य शोकेन जगाम रात्रिः ॥

M N Dutt

And fallen the ground, lamenting, senseless, with his intellect overpowered, and momentarily heaving sighs, Bharata passed away night in grief.

पदच्छेदः

लालप्यमानस्यलालप्यमान (६.१)
विचेतनस्यविचेतन (६.१)
प्रनष्टबुद्धेःप्रनष्ट (√प्र-नश् + क्त)–बुद्धि (६.१)
पतितस्यपतित (√पत् + क्त, ६.१)
भूमौभूमि (७.१)
मुहुर्मुहुर् (अव्ययः)
मुहुर्मुहुर् (अव्ययः)
निःश्वसतश्निःश्वसत् (√निः-श्वस् + शतृ, ६.१)
(अव्ययः)
दीर्घंदीर्घ (२.१)
सातद् (१.१)
तस्यतद् (६.१)
शोकेनशोक (३.१)
जगामजगाम (√गम् लिट् प्र.पु. एक.)
रात्रिःरात्रि (१.१)

छन्दः

उपजातिः [११]

छन्दोविश्लेषणम्

१०११
लाप्य मास्यवि चेस्य
प्रष्ट बु द्धेःतिस्य भू मौ
मु हुर्मु हु र्निःश्वश्च दी र्घं
सास्य शो के गा रा त्रिः