३.५६.२०

स्वमाश्रमं संप्रविगाह्य वीरो; विहारदेशाननुसृत्य कांश्चित् ।
एतत्तदित्येव निवासभूमौ; प्रहृष्टरोमा व्यथितो बभूव ॥

M N Dutt

And entering his own asylum that hero went to the play-grounds (of Sītā) and remembering the sporting ground (of Sītā) in that abode, he was filled with grief and his down stood on end.

पदच्छेदः

स्वम्स्व (२.१)
आश्रमंआश्रम (२.१)
संप्रविगाह्यसंप्रविगाह्य (√संप्रवि-गाह् + ल्यप्)
वीरोवीर (१.१)
विहारदेशान्विहार–देश (२.३)
अनुसृत्यअनुसृत्य (√अनु-सृ + ल्यप्)
कांश्चित्कश्चित् (२.३)
एतत्एतद् (१.१)
तद्तद् (१.१)
इत्य्इति (अव्ययः)
एवएव (अव्ययः)
निवासभूमौनिवास–भूमि (७.१)
व्यथितोव्यथित (√व्यथ् + क्त, १.१)
बभूवबभूव (√भू लिट् प्र.पु. एक.)

छन्दः

उपजातिः [११]

छन्दोविश्लेषणम्

१०११
स्व माश्र मं संप्रवि गाह्य वी रो
वि हा दे शानु सृत्य कां श्चित्
त्त दि त्येनि वा भू मौ
प्र हृष्ट रो माव्यथि तो भू