४.२२.२६

ततस्तु तारा व्यसनार्णव प्लुता; मृतस्या भर्तुर्वदनं समीक्ष्य सा ।
जगाम भूमिं परिरभ्य वालिनं; महाद्रुमं छिन्नमिवाश्रिता लता ॥

M N Dutt

Thereupon, Tārā, sunk in the gulf of disaster, eyeing the countenance of her deceased lord, fell down to the ground embracing Vāli like to a creeper clinging for its support to a mighty but broken tree.

पदच्छेदः

ततस्ततस् (अव्ययः)
तुतु (अव्ययः)
तारातारा (१.१)
व्यसनार्णवप्लुताव्यसन–अर्णव–प्लुत (√प्लु + क्त, १.१)
मृतस्यमृत (√मृ + क्त, ६.१)
भर्तुर्भर्तृ (५.१)
वदनंवदन (२.१)
समीक्ष्यसमीक्ष्य (√सम्-ईक्ष् + ल्यप्)
सातद् (१.१)
जगामजगाम (√गम् लिट् प्र.पु. एक.)
भूमिंभूमि (२.१)
परिरभ्यपरिरभ्य (√परि-रभ् + ल्यप्)
वालिनंवालिन् (२.१)
महाद्रुमंमहत्–द्रुम (२.१)
छिन्नम्छिन्न (√छिद् + क्त, २.१)
इवाश्रिताइव (अव्ययः)–आश्रित (√आ-श्रि + क्त, १.१)
लतालता (१.१)

छन्दः

वंशस्थम् [१२: जतजर]

छन्दोविश्लेषणम्

१०१११२
स्तु ता राव्य नार्णप्लु ता
मृ स्या र्तुर्व नं मीक्ष्य सा
गा भू मिंरिभ्य वालि नं
हाद्रु मं छिन्नमि वाश्रि ता ता