५.१२.५१

एवं तु मत्वा हनुमान्महात्मा; प्रतीक्षमाणो मनुजेन्द्रपत्नीम् ।
अवेक्षमाणश्च ददर्श सर्वं; सुपुष्पिते पर्णघने निलीनः ॥

अन्वयः

महात्मा highsouled, हनुमान् Hanuman, एवम् thus, मत्वा pondering, मनुजेन्द्रपत्नीम् wife of the lord of the people, प्रतीक्षमाणः waiting, सुपुष्पिते on a profusely bloomed, पर्णघने abundant leaves, निलीनः hid himself, अवेक्षमाणश्च looking down, सर्वम् all over, ददर्श saw.

M N Dutt

Having arrived there and anxiously expecting the appearance of the spouse of that lord of men, the high-souled Hanumān hiding himself (on the Singsapa tree) enveloped with flowers and leaves, beheld all.

Summary

Pondering thus, the highsouled Hanuman remained concealed on the tree loaded with flowers and leaves and waited, looking eagerly for the wife of the lord of the people. इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे चतुर्दशस्सर्गः।Thus ends the fourteenth sarga of Sundarakanda of the holy Ramayana, the first epic composed by sage Valmiki.

पदच्छेदः

एवंएवम् (अव्ययः)
तुतु (अव्ययः)
मत्वामत्वा (√मन् + क्त्वा)
हनुमान्महात्माहनुमन्त् (१.१)–महात्मन् (१.१)
प्रतीक्षमाणोप्रतीक्षमाण (√प्रति-ईक्ष् + शानच्, १.१)
मनुजेन्द्रपत्नीम्मनुज–इन्द्र–पत्नी (२.१)
अवेक्षमाणश्चअवेक्षमाण (√अव-ईक्ष् + शानच्, १.१)–च (अव्ययः)
ददर्शददर्श (√दृश् लिट् प्र.पु. एक.)
सर्वंसर्व (२.१)
सुपुष्पितेसु (अव्ययः)–पुष्पित (७.१)
पर्णघनेपर्ण–घन (७.१)
निलीनःनिलीन (√नि-ली + क्त, १.१)

छन्दः

उपजातिः [११]

छन्दोविश्लेषणम्

१२३४५६७८९१०११
ए वंतु म त्वाहनु मान्म हा त्मा
प्र तीक्ष मा णोमनु जेन्द्र प त्नीम्
अ वेक्ष मा णश्चद दर्श स र्वं
सु पुष्पि ते पर्णघ नेनि ली नः