५.४५.१५

स तैः शरैर्मूर्ध्नि समं निपातितैः; क्षरन्नसृग्दिग्धविवृत्तलोचनः ।
नवोदितादित्यनिभः शरांशुमा;न्व्यराजतादित्य इवांशुमालिकः ॥

अन्वयः

समम् simultaneously, मूर्ध्नि on the head, निपातितैः shot at, तैः by those शरैः by arrows, क्षरन् flowing, असृग्दिग्धविवृत्तलोचनः eyes wetted with red blood flowing down, नवोदितादित्यनिभः glittering like the rising Sun, शरांशुमान् arrows appeared like rays, सः he, अंशुमालिकः garlanded by rays, आदित्य इव like the Sun, व्यराजत glowed

M N Dutt

And with his rolling eyes washed with blood in consequence of the shafts having alighted at his head, Hanumān, resembling a new-risen Sun having arrows for its rays, looked splendid like the light-engarlanded Sun.

Summary

With the three arrows shot on his forehead simultaneously his eyes were drenched with flowing blood and with arrows shining like rays he appeared like the rising Sun, garlanded by glowing rays.

पदच्छेदः

सतद् (१.१)
तैःतद् (३.३)
शरैर्शर (३.३)
मूर्ध्निमूर्धन् (७.१)
समंसम (२.१)
निपातितैःनिपातित (√नि-पातय् + क्त, ३.३)
क्षरन्न्क्षरत् (√क्षर् + शतृ, १.१)
असृग्दिग्धविवृत्तलोचनःअसृज्–दिग्ध (√दिह् + क्त)–विवृत्त (√वि-वृत् + क्त)–लोचन (१.१)
नवोदितादित्यनिभःनव–उदित (√उत्-इ + क्त)–आदित्य–निभ (१.१)
शरांशुमान्शर–अंशुमत् (१.१)
व्यराजतादित्यव्यराजत (√वि-राज् लङ् प्र.पु. एक.)–आदित्य (१.१)
इवांशुमालिकःइव (अव्ययः)–अंशु–मालिका (१.१)

छन्दः

वंशस्थम् [१२: जतजर]

छन्दोविश्लेषणम्

१२३४५६७८९१०१११२
स तैःश रै र्मूर्ध्निस मंनि पाति तैः
क्ष रन्न सृ ग्दिग्धवि वृत्त लोच नः
न वोदि ता दित्यनि भःश रांशु मा
न्व्य राज ता दित्यइ वांशु मालि कः
जतजर