६.११४.१२

तमुत्क्षिप्य महानादमूर्ध्वबाहुमधोमुखम् ।
निखाते प्रक्षिपन्ति स्म नदन्तमिव कुञ्जरम् ॥

अन्वयः

ऊर्ध्वबाहुम् uplifted his arms, महानादम् huge noise, तम् him, उत्क्षिप्यनदन्तम् holding feet with hands, कुञ्जरमिव like an elephant, अधोमुखम् head bent low, निखाते dug up, प्रक्षिपन्तिस्म thrown into

M N Dutt

Taking him up roaring aloud like an elephant Rāma threw him with his arms upwards and face downwards into a pit.

Summary

"That Viradha uplifted his arms and bent his head low screamed like an elephant. The three dug up a pit and threw him into it."

पदच्छेदः

तम्तद् (२.१)
उत्क्षिप्यउत्क्षिप्य (√उत्-क्षिप् + ल्यप्)
महानादम्महत्–नाद (२.१)
ऊर्ध्वबाहुम्ऊर्ध्व–बाहु (२.१)
अधोमुखम्अधोमुख (२.१)
निखातेनिखात (७.१)
प्रक्षिपन्तिप्रक्षिपन्ति (√प्र-क्षिप् लट् प्र.पु. बहु.)
स्मस्म (अव्ययः)
नदन्तम्नदत् (√नद् + शतृ, २.१)
इवइव (अव्ययः)
कुञ्जरम्कुञ्जर (२.१)

छन्दः

अनुष्टुप् [८]

छन्दोविश्लेषणम्

मु त्क्षिप्य हा ना
मूर्ध्व बाहु धोमु खम्
नि खा ते प्रक्षि न्तिस्म
न्तमि कुञ्ज रम्