६.११५.३२

तं समुत्थाप्य काकुत्स्थश्चिरस्याक्षिपथं गतम् ।
अङ्के भरतमारोप्य मुदितः परिषष्वजे ॥

अन्वयः

काकुत्स्थः Kakuthsa, चिराय after long, अक्षिपथम् who came in his sight, गतम् arrived at, तम् him, भरतम् Bharata, समुत्थाप्य lifting up, अङ्कम् thigh, आरोप्य lifted to, मुदितःhappily, परिषस्वजे embraced

M N Dutt

Raising Bharata up who had been seen after a long time and placing him on his lap Kākutstha, delighted, embraced him.

Summary

Kakuthsa Rama happily lifting up Bharata, who came into his sight after long, on to his thigh embraced him.

पदच्छेदः

तंतद् (२.१)
समुत्थाप्यसमुत्थाप्य (√समुत्-स्थापय् + ल्यप्)
काकुत्स्थश्चिरस्याक्षिपथंकाकुत्स्थ (१.१)–चिरस्य (अव्ययः)–अक्षि–पथ (२.१)
गतम्गत (√गम् + क्त, २.१)
अङ्केअङ्क (७.१)
भरतम्भरत (२.१)
आरोप्यआरोप्य (√आ-रोपय् + ल्यप्)
मुदितःमुदित (√मुद् + क्त, १.१)
परिषस्वजेपरिषस्वजे (√परि-स्वज् लिट् प्र.पु. एक.)

छन्दः

अनुष्टुप् [८]

छन्दोविश्लेषणम्

तं मु त्थाप्य का कुत्स्थ
श्चि स्याक्षि थं तम्
ङ्के मा रोप्य
मुदि तःरिष्व जे