७.३४.२१

स तं पीड्दयमानस्तु वितुदन्तं नखैर्मुहुः ।
जहार रावणं वाली पवनस्तोयदं यथा ॥

M N Dutt

And he went away carrying him, scratching him again and again with his snails like to winds scattering clouds.

पदच्छेदः

तद् (१.१)
तंतद् (२.१)
पीडयमानस्तुपीडयमान (√पीडय् + शानच्, १.१)–तु (अव्ययः)
वितुदन्तंवितुदत् (√वि-तुद् + शतृ, २.१)
नखैर्नख (३.३)
मुहुःमुहुर् (अव्ययः)
जहारजहार (√हृ लिट् प्र.पु. एक.)
रावणंरावण (२.१)
वालीवालिन् (१.१)
पवनस्तोयदंपवन (१.१)–तोयद (२.१)
यथायथा (अव्ययः)

छन्दः

अनुष्टुप् [८]

छन्दोविश्लेषणम्

तं पीड्द मास्तु
वितु न्तं खैर्मु हुः
हा रा णं वा ली
स्तो दं था