७.४.२६

तयोत्सृष्टः स तु शिशुः शरदर्कसमद्युतिः ।
पाणिमास्ये समाधाय रुरोद घनराडिव ॥

M N Dutt

And forsaken by them both, the infant furnished with the brightness of the autumnal sun, entering his clenched fist into his mouth, began to cry slowly.

पदच्छेदः

तयोत्सृष्टःतद् (३.१)–उत्सृष्ट (√उत्-सृज् + क्त, १.१)
सतद् (१.१)
तुतु (अव्ययः)
शिशुःशिशु (१.१)
शरदर्कसमद्युतिःशरद्–अर्क–सम–द्युति (१.१)
पाणिम्पाणि (२.१)
आस्येआस्य (७.१)
समाधायसमाधाय (√समा-धा + ल्यप्)
रुरोदरुरोद (√रुद् लिट् प्र.पु. एक.)
घनराड्घन–राज् (१.१)
इवइव (अव्ययः)

छन्दः

अनुष्टुप् [८]

छन्दोविश्लेषणम्

१२३४५६७८
त यो त्सृ ष्टःसतुशि शुः
शर दर्कस मद्यु तिः
पाणि मा स्येस मा धाय
रु रोदघन राडिव