७.४५.२२

सीता तु परमायत्ता दृष्ट्वा लक्ष्मणमातुरम् ।
उवाच वाक्यं धर्मज्ञ किमिदं रुद्यते त्वया ॥

M N Dutt

Thereupon beholding Lakşmaņa thus distressed, Sītā, conversant with piety, waxing are anxious said. “Why you weeping, Lakşmaņa? I have reached the banks of Jāhnavī, for which I have so long desired. So this is the time for rejoicing and do not give me pain at this time.

पदच्छेदः

सीतासीता (१.१)
तुतु (अव्ययः)
परमायत्तापरम–आयत्त (√आ-यत् + क्त, १.१)
दृष्ट्वादृष्ट्वा (√दृश् + क्त्वा)
लक्ष्मणम्लक्ष्मण (२.१)
आतुरम्आतुर (२.१)
उवाचउवाच (√वच् लिट् प्र.पु. एक.)
वाक्यंवाक्य (२.१)
धर्मज्ञधर्म–ज्ञ (८.१)
किम्क (१.१)
इदंइदम् (१.१)
रुद्यतेरुद्यते (√रुद् प्र.पु. एक.)
त्वयात्वद् (३.१)

छन्दः

अनुष्टुप् [८]

छन्दोविश्लेषणम्

१२३४५६७८
सी तातुपर मा य त्ता
दृ ष्ट्वा लक्ष्मण मातु रम्
उ वाच वा क्यं ध र्मज्ञ
किमि दं रुद्य तेत्व या