७.४५.२३

जाह्नवीतीरमासाद्य चिराभिलषितं मम ।
हर्षकाले किमर्थं मां विषादयसि लक्ष्मण ॥

M N Dutt

Thereupon beholding Lakşmaņa thus distressed, Sītā, conversant with piety, waxing are anxious said. “Why you weeping, Lakşmaņa? I have reached the banks of Jāhnavī, for which I have so long desired. So this is the time for rejoicing and do not give me pain at this time.

पदच्छेदः

जाह्नवीतीरम्जाह्नवी–तीर (२.१)
आसाद्यआसाद्य (√आ-सादय् + ल्यप्)
चिराभिलषितंचिर–अभिलषित (√अभि-लष् + क्त, १.१)
मममद् (६.१)
हर्षकालेहर्ष–काल (७.१)
किम् (२.१)
अर्थंअर्थ (२.१)
मांमद् (२.१)
विषादयसिविषादयसि (√वि-सादय् लट् म.पु. )
लक्ष्मणलक्ष्मण (८.१)

छन्दः

अनुष्टुप् [८]

छन्दोविश्लेषणम्

जाह्न वी ती मा साद्य
चि राभिषि तं
र्ष का लेकि र्थं मां
वि षासिक्ष्म