७.४८.१

सीतां तु रुदतीं दृष्ट्वा ये तत्र मुनिदारकाः ।
प्राद्रवन्यत्र भगवानास्ते वाल्मीकिरग्र्यधीः ॥

M N Dutt

Beholding Sītā thus wailing, the sons of the Rşis there speedily approached the great Vālmīki, well-established in asceticism. And saluting him they all communicated to him Sītā's bewailing and said.

पदच्छेदः

सीतांसीता (२.१)
तुतु (अव्ययः)
रुदतींरुदत् (√रुद् + शतृ, २.१)
दृष्ट्वादृष्ट्वा (√दृश् + क्त्वा)
येयद् (१.३)
तत्रतत्र (अव्ययः)
मुनिदारकाःमुनि–दारक (१.३)
प्राद्रवन्प्राद्रवन् (√प्र-द्रु लङ् प्र.पु. बहु.)
यत्रयत्र (अव्ययः)
भगवान्भगवत् (१.१)
आस्तेआस्ते (√आस् लट् प्र.पु. एक.)
वाल्मीकिर्वाल्मीकि (१.१)
अग्र्यधीःअग्र्य–धी (१.१)

छन्दः

अनुष्टुप् [८]

छन्दोविश्लेषणम्

सी तांतुरु तीं दृ ष्ट्वा
येत्रमुनि दा काः
प्राद्र न्यत्र वा
ना स्ते वा ल्मीकिग्र्य धीः