७.४८.१३

श्रुत्वा तु भाषितं सीता मुनेः परममद्भुतम् ।
शिरसा वन्द्य चरणौ तथेत्याह कृताञ्जलिः ॥

M N Dutt

Do you accept this Arghya now, and confiding in me do you remove your grief. Be not sorry for anything; consider that you have come to your own home. Hearing the wonderful words of the great ascetic, Sītā humbly touched his feet and said Your desire shall be fulfilled.

पदच्छेदः

श्रुत्वाश्रुत्वा (√श्रु + क्त्वा)
तुतु (अव्ययः)
भाषितंभाषित (२.१)
सीतासीता (१.१)
मुनेःमुनि (६.१)
परमम्परम (२.१)
अद्भुतम्अद्भुत (२.१)
शिरसाशिरस् (३.१)
वन्द्यवन्द्य (√वन्द् + क्त्वा)
चरणौचरण (२.२)
तथेत्याहतथा (अव्ययः)–इति (अव्ययः)–आह (√अह् लिट् प्र.पु. एक.)
कृताञ्जलिःकृताञ्जलि (१.१)

छन्दः

अनुष्टुप् [८]

छन्दोविश्लेषणम्

श्रु त्वातु भाषि तं सी ता
मु नेःद्भु तम्
शि सान्द्य णौ
थे त्याकृ ताञ्ज लिः