७.४८.७

तां सीतां शोकभारार्तां वाल्मीकिर्मुनिपुंगवः ।
उवाच मधुरां वाणीं ह्लादयन्निव तेजसा ॥

M N Dutt

Having gladdened a little the aggrieved Sītā by virtue of his own effulgence of the great ascetic Vālmīki addressed her in following sweet ascents. She did not appear to us to be a woman. Do you receive her duly. She is near the hermitage and so has come to seek your shelter.

पदच्छेदः

तांतद् (२.१)
सितांसिता (२.१)
शोकभारार्तांशोक–भार–आर्त (२.१)
वाल्मीकिर्वाल्मीकि (१.१)
मुनिपुंगवःमुनि–पुंगव (१.१)
उवाचउवाच (√वच् लिट् प्र.पु. एक.)
मधुरांमधुर (२.१)
वाणींवाणी (२.१)
ह्लादयन्न्ह्लादयत् (√ह्लादय् + शतृ, १.१)
इवइव (अव्ययः)
तेजसातेजस् (३.१)

छन्दः

अनुष्टुप् [८]

छन्दोविश्लेषणम्

तां सी तां शो भा रा र्तां
वा ल्मी किर्मुनि पुं वः
वाधु रां वा णीं
ह्लान्नि ते सा