७.७३.१३

एवमुक्तस्तु मुनिना प्राञ्जलिः प्रग्रहो नृपः ।
अभ्यवादयत प्राज्ञस्तमृषिं पुण्यशीलिनम् ॥

M N Dutt

Hearing the words of the great and truthful Rşis the wise Rāma, with folded hands, saluted him and other Rșis, and with serene air ascended the golden car Puşpaka.

पदच्छेदः

एवम्एवम् (अव्ययः)
उक्तस्तुउक्त (√वच् + क्त, १.१)–तु (अव्ययः)
मुनिनामुनि (३.१)
प्राञ्जलिःप्राञ्जलि (१.१)
प्रग्रहोप्रग्रह (१.१)
नृपःनृप (१.१)
अभ्यवादयतअभ्यवादयत (√अभि-वादय् लङ् प्र.पु. एक.)
प्राज्ञस्तम्प्राज्ञ (१.१)–तद् (२.१)
ऋषिंऋषि (२.१)
पुण्यशीलिनम्पुण्य–शीलिन् (२.१)

छन्दः

अनुष्टुप् [८]

छन्दोविश्लेषणम्

१२३४५६७८
एव मु क्तस्तुमुनि ना
प्राञ्ज लिः प्रग्र होनृ पः
अभ्य वादय त प्राज्ञ
स्तमृ षिं पुण्य शीलि नम्