७.८९.१

तदावसाने यज्ञस्य रामः परमदुर्मनाः ।
अपश्यमानो वैदेहीं मेने शून्यमिदं जगत् ।
शोकेन परमायत्तो न शान्तिं मनसागमत् ॥

M N Dutt

In Janaki's absence the whuic orld appeared to him as blank. Now being overwhelmed with grief he lost all mental peace.

पदच्छेदः

तदावसानेतदा (अव्ययः)–अवसान (७.१)
यज्ञस्ययज्ञ (६.१)
रामःराम (१.१)
परमदुर्मनाःपरम–दुर्मनस् (१.१)
अपश्यमानोअपश्यमान (१.१)
वैदेहींवैदेही (२.१)
मेनेमेने (√मन् लिट् प्र.पु. एक.)
शून्यम्शून्य (२.१)
इदंइदम् (२.१)
जगत्जगन्त् (२.१)
शोकेनशोक (३.१)
परमायत्तोपरम–आयत्त (√आ-यत् + क्त, १.१)
(अव्ययः)
शान्तिंशान्ति (२.१)
मनसागमत्मनस् (३.१)–गमत् (√गम् प्र.पु. एक.)

छन्दः

उपजातिः [११]

छन्दोविश्लेषणम्

१०१११२
दा सा ने ज्ञस्य रा मः
दुर्म नाःश्य मा नो वै दे हीं
मे ने शून्यमि दं गत् शो के
मा त्तो शा न्तिं सा मत्