रामायणम् — १.१२

With proper honour yourself bring the righteous, truthful, and heroic Janaka, lord of Mithilā. And it is because he is our old friend that I first mention him.

१.१२.१९

निष्ठितं सर्वशास्त्रेषु तथा वेदेषु निष्ठितम् । तमानय महाभागं स्वयमेव सुसत्कृतम् । पूर्वसंबन्धिनं ज्ञात्वा ततः पूर्वं ब्रवीमि ते ॥

M N Dutt

With proper honour yourself bring the righteous, truthful, and heroic Janaka, lord of Mithilā. And it is because he is our old friend that I first mention him.

१.१२.२०

तथा काशिपतिं स्निग्धं सततं प्रियवादिनम् । सद्वृत्तं देवसंकाशं स्वयमेवानयस्व ह ॥

M N Dutt

Then do yourself bring the amiable and ever fair-spoken lord of Kāśī, of excellent character, resembling a celestial.

१.१२.२१

तथा केकयराजानं वृद्धं परमधार्मिकम् । श्वशुरं राजसिंहस्य सपुत्रं तमिहानय ॥

M N Dutt

Then do you bring here along with his son, the highly-pious, old king of Kekaya, who is the father-in-law of this tiger of a monarch.

१.१२.२२

अङ्गेश्वरं महाभागं लोमपादं सुसत्कृतम् । वयस्यं राजसिंहस्य तमानय यशस्विनम् ॥

M N Dutt

Then also bring with due honours the king of Anga, and that mighty archer, the illustrious Romapada, the friend of that lion among the kings, along with his son.

१.१२.२३

प्राचीनान्सिन्धुसौवीरान्सौराष्ठ्रेयांश्च पार्थिवान् । दाक्षिणात्यान्नरेन्द्रांश्च समस्तानानयस्व ह ॥

१.१२.२४

सन्ति स्निग्धाश्च ये चान्ये राजानः पृथिवीतले । तानानय यथाक्षिप्रं सानुगान्सहबान्धवान् ॥

१.१२.२५

वसिष्ठवाक्यं तच्छ्रुत्वा सुमन्त्रस्त्वरितस्तदा । व्यादिशत्पुरुषांस्तत्र राज्ञामानयने शुभान् ॥

M N Dutt

Having heard those words of Vasistha, Sumantra speedily ordered the emissaries to bring the kings.

१.१२.२६

स्वयमेव हि धर्मात्मा प्रययौ मुनिशासनात् । सुमन्त्रस्त्वरितो भूत्वा समानेतुं महीक्षितः ॥

M N Dutt

The virtuous Sumantra, in accordance with the injunction of the ascetic, himself speedily set out for the purpose of bringing the monarchs.

१.१२.२७

ते च कर्मान्तिकाः सर्वे वसिष्ठाय च धीमते । सर्वं निवेदयन्ति स्म यज्ञे यदुपकल्पितम् ॥

M N Dutt

Then the servants came and informed the intelligent Vasiştha as to the articles that had been got ready for the sacrifice.

१.१२.२८

ततः प्रीतो द्विजश्रेष्ठस्तान्सर्वान्पुनरब्रवीत् । अवज्ञया न दातव्यं कस्यचिल्लीलयापि वा । अवज्ञया कृतं हन्याद्दातारं नात्र संशयः ॥

M N Dutt

Then well pleased that best of twice-born ones, the ascetic Vasistha, said to them, Do not give away disrespectfully or lightly. A gift bestowed with disrespect, indubitably destroy the giver.

१.१२.२९

ततः कैश्चिदहोरात्रैरुपयाता महीक्षितः । बहूनि रत्नान्यादाय राज्ञो दशरथस्य ह ॥

M N Dutt

Then for several days, kings began to pour into Dasaratha's city daily and nightly, bringing with them various kinds of gems.

१.१२.३०

ततो वसिष्ठः सुप्रीतो राजानमिदमब्रवीत् । उपयाता नरव्याघ्र राजानस्तव शासनात् ॥

M N Dutt

Thereupon Vasiştha well-pleased said to the king, O tiger among men, obeying your mandate the kings have come here; and I too according to merit, have received those excellent kings with respect.

१.१२.३१

मयापि सत्कृताः सर्वे यथार्हं राजसत्तमाः । यज्ञियं च कृतं राजन्पुरुषैः सुसमाहितैः ॥

१.१२.३२

निर्यातु च भवान्यष्टुं यज्ञायतनमन्तिकात् । सर्वकामैरुपहृतैरुपेतं वै समन्ततः ॥

१.१२.३३

तथा वसिष्ठवचनादृश्यशृङ्गस्य चोभयोः । शुभे दिवस नक्षत्रे निर्यातो जगतीपतिः ॥

M N Dutt

Then in accordance with the injunctions of both Vasiştha and Rşyasſga, the king came to the sacrificial spot on a day presided over by an auspicious star.

१.१२.३४

ततो वसिष्ठप्रमुखाः सर्व एव द्विजोत्तमाः । ऋश्यशृङ्गं पुरस्कृत्य यज्ञकर्मारभंस्तदा ॥

M N Dutt

Then, with, Rsyasrriga at their head, Vasistha and the other principal Brāhmaṇas wending to the sacrificial ground, began the ceremony, according to the ordinance; and in due form. And the auspicious king, in company with his wives, was initiated into the ceremony.